[ ديباچه ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم اتفاق چنان افتاد كى چون رسالتي كى استاد امام زين الاسلام ابو القاسم عبد الكريم بن هوازن القشيرى رضى اللّه عنه و أرضاه كرده است ، خواجهء امام ابو على بن احمد العثمانى رحمه اللّه كه از جمله شاگردان و مريدان استاد امام ابو القاسم قدّس اللّه روحه العزيز بود و بانواع فضل آراسته اين رسالت باز پارسى نقل كرد تا فائدهء آن عموم باشد و هيچ صنف آدمى از آن بىبهره نباشد . اين نسخهء پارسى بكرمان آوردند از خراسان . در آن عهد كى خواجهء امام اجلّ زاهد ابو الفتوح عبد الرحمن بن محمّد النيسابورى رحمة اللّه عليه در كرمان بود . شيخ الشّيوخ احمد بن ابراهيم المعروف بپارسا رغبت كرد كه او را نسختى باشد . و آن نسخه كه آورده بودند سقيم بود و آن را حاجت بود بتصحيح ، از خواجهء امام ابو الفتوح رحمه اللّه درخواستند تا در آن نظر كند و هر آنچه باصلاح حاجت است بدان قيام نمايد . اين نسخت هم پيش خويش خواست و در آن نظرى شافى كرد و بر لفظ او رفت كه اين كتاب رسالة كتابى عزيز است و غورى دارد كى از همه نوع علم درين كتاب است . و اگرچه اين كس كى نقل بازپرسى كردست شخصى عزيز بود و بانواع فضل متحلّى ، امّا هم كسى بايستى كى در درجهء استاد امام بودى تا درين شروع توانستى كرد و مىخواست كه خود باز پارسى كند و در آن باب يد بيضا نمايد . لكن اجل